วันนี้ขอเป็นภาษาไทย

Oh god I can't type thai( no I don't mean that, I have a disabled keyboard. but the thing is that I hate myself when I type my blog here in thai. just don't know why.
anyway the purpose of this blog is just to raise my EQ, right? so now I'm gonna talk about good things that occured.

I've just seen the 8th building's head student (who I've talked to once) online-diary. U know what. she's got lots of comments(not that much but about 10-15 which quite a lot) from her friends and seniors, she also has a community that shared their diary which I think it's like an excellent social skill that I would never have.
She also has a purpose of her own to get into mailto:BBA@ or mailto:BE@ arts@chula again.

today's 1st of January 2005

TOday's 2005 man, although I don't get much excited but I waked up with new feelings about the world and myself(in a better way). I sent almost 20 SMS messages to family and friends and some of them also sent me back. at first it was good but later I felt stressed about their replies without any reasons. I hate my self like this you know It's like a depressed girl who can be interrupted by stress anytime.....

I'm now looking forward to Hom Rong, one of my most favourite and the best Thai movie that I've ever watched. It's about a traditional thai music that make a a guy's life change. oh god I'm bad at telling atories u know and I also can't concentrate now. So I'll tell about the story later.
p o s t s c r i p t: I haven't finished my English journal yet.. maybe I'm the laziest person in the group :( anyway it's okay cuz pin and noon are lazy too, sometimes lazyness makes us happy too, cuz I don't need to send it to the teacher if we don't want to.)

My profile posted on pantip.com

it's the thread that I posted on pantip about why it is the best forum inTH
http://www.pantip.com/cafe/library/topic/K3207733/K3207733.html

This is my profile that I posted on pantip.com today.
and It's all thai... maybe it's not exactly what I am but I think if you read it you might understand me a bit more
ฉันเพิ่งจะรู้ตัวไม่นานมานี้ว่าฉันโง่เขลา แถมยังทะนงตัว เพราะเมื่อก่อนนี้ฉันไม่ได้ออกไปสัมผัสกับผู้คนและโลกภายนอกมากนัก แต่ในปัจจุบันฉันสนใจจะเปิดโลกของตัวเองให้กว้างขึ้นโดยการลองดูตัวอย่างจากคนที่มีปัญญากว่าฉัน เพื่อที่ฉันจะได้ลองหาโอกาสพัฒนาตนเองให้มากกว่านี้ นอกจากนั้นตอนนี้ฉันก็ยังเริ่มสนใจศิลปะ วัฒนธรรมมากขึ้น โดยการไปร่วมกิจกรรมที่จัดขึ้นในที่ต่างๆ และสถานที่ต่างๆที่จะทำให้ฉันได้ท่องเที่ยวไปในเมืองเกิดของฉัน ณ แห่งนี้ซึ่งแต่ก่อนไม่ค่อยมีใครพาไปไหน

ฉันยังเป็นวัยรุ่นที่กำลังสับสนกับชีวิตและเป้าหมายของตนเอง เพราะยังไม่รู้ว่าชอบอะไรและอยากจะทำอะไรในอนาคต ฉันรู้ว่าจริงๆแล้ว ฉันยังไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องพวกนี้ก็ได้ เพราะอนาคตนั้นยังไกลนักและไม่มีความแน่นอน แต่มันก็ทำให้ฉันกังวลไม่น้อยเลยทีเดียวเมื่อคิดถึงอนาคตฉันในอีก 10 ปีข้างหน้า ความจริงฉันคิดอยู่เสมอว่าฉันอาจจะต้องไปพบจิตแพทย์เนื่องจากมีอาการซึมเศร้า ซึ่งฉันก็ยังไม่แน่ใจว่าฉันเป็นเช่นนั้นจริงๆหรือเปล่าอย่างไรก็ตามในวันนี้ฉันจะพยายามใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้เกิดประโยชน์แก่ตนเองและสังคมเพื่อตอบแทนพระคุณในหลวง ผู้ที่เรียกได้ว่าเป็นพ่อที่ห่วงใยประชาชนที่สุด เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของท่านแม้สักเสี้ยวหนึ่งก็ยังดี